Donkergrijs Plisségordijn

Een zwart gordijn is een definitieve uitspraak; niet voor iedereen. Donkergrijs is datzelfde drama met een lagere dosering. Het bewaart de diepte maar verzacht de absoluutheid — de tint van beslissingen die drama willen maar zwart schuwen.

Fumé is in de inrichtingsliteratuur de overgangstree tussen grijs en zwart. De vouwschaduwen van de plisséplooid worden op het donkere vlak uitgesproken; het gordijn leest als een gelaagd oppervlak in plaats van een vlakke plaat.

Ook het dag-nachtverschil is in donkergrijs sterk. Overdag biedt het een donker maar leesbaar oppervlak; ’s nachts gedraagt het zich als een donker paneel dat de binnenkant volledig voor de buitenkant verbergt.

Donkere vlakken absorberen licht. In kamers op het zuiden met sterke zon verzacht donkergrijs het schitteringsprobleem zonder het gordijn volledig te sluiten; in kamers waar een scherm gebruikt wordt, is dat comfortverschil voelbaar.

Absorptie is tegelijk de grens. In een kamer met weinig licht verdonkert donkergrijs de ruimte; daar verschuift de beslissing naar lichtgrijs of blijft de donkere tint op één raam.

De donkere tint heeft ook een praktisch voordeel: stof en vlek worden later zichtbaar dan op lichte kleuren. In intensief gebruikte ruimtes verlicht het de onderhoudslast.